Caitlin er ađ koma heim!!!
Caity er að koma heim.
fékk niðurstöður í gærkvöldi sem hljóma upp á sameiginlegt forræði með jafnri skiptingu umgengni.
ég er sátt. auðvitað vildi ég hafa hana alltaf hjá mér en henni er auðvitað fyrir bestu að þekkja báðar fjölskyldur sínar og uppruna sinn frá báðum löndum og menningu.
ég get alveg deilt dóttur minni með ömmu hennar og afa enda þótt okkur hafi ekki komið sem best saman þá skiptir það ekki máli þegar kemur að caity.
þegar ég byrjaði í þessari baráttu fyrir tveim árum síðan var mér sagt af mjög mörgum að þetta væri ekki hægt, að ég fengi aldrei forræði og það væri tíma og peningasóun að reyna þetta.
en ég er þrjósk og neitaði að taka nei fyrir svar.
þetta er búið að vera rosalega erfitt og oft á tíðum munað litlu að andleg heilsa mín myndi ekki standast álagið. líkaminn hrundi reyndar en er verið að vinna í að ná því góðu aftur.
það hafa rosalega margir stutt mig og hvatt mig til dáða og ég er og verð alltaf endalaust þakklát fyrir það. ég hefði ekki geta staðið í þessu ein, það er nokkuð ljóst.
ég á mjög góða að og fjölskyldan mín fórnað miklu til að sameina okkur og caity aftur.
það sem mestu skiptir núna er að Caity er að koma heim og þau fá að hittast aftur eftir tveggja ára aðskilnað.
þetta verður örugglega ekki auðvelt fyrir BabyCaits mína en ég mun gera allt sem í mínu valdi stendur til að auðvelda henni þetta og vona að amma hennar og afi geri það sama.
það skyggir pínu á að mamma skuli ekki vera hérna til að taka þátt í heimkomu dótturdóttur sinnar en ég vona að á einhvern hátt viti hún af þessu.
ég vil ekki nota orðin "unninn sigur"
það bendir til að caity sé verðlaunagripur sem keppst var um en það var aldrei málið.
málið frá mínu sjónahorni var alltaf að fá að taka þátt í lífi dóttur minnar og leyfa börnunum mínum að alast upp og þekkja hvort annað.
það hefur tekist og ég er því mjög ánægð með það.
þakka ykkur öllum fyrir alla hjálpina og stuðninginn.
það er ómetanlegt.
kær kveðja
Dagbjört, Sindri og Caitlin.
hvađ ćtli ég ţurfi ađ bíđa...
lengi enn? þetta verður erfiðara og erfiðara með hverjum deginum. sindri spyr um caity á hverjum degi.
hann teiknar myndir handa henni og hengir fyrir ofan rúmið hennar. doru teppið hennar liggur í rúminu hennar og bíður.
en við höfum enn ekkert heyrt.
tíminn er óendalega lengi að líða. hver dagur virðist týnast í botnlausa hýt en samt virðist aldrei koma nýr kafli í lífið.
nýr kafli þar sem ég er með bæði börnin mín hjá mér. þar sem lifið kemst í eðlilegan farveg. þar sem er sönn hamingja.
ég held enn í vonina að þetta fari að verða búið. ég verð að vera bjartsýn.
ekkert
en ég hef ekkert að segja. ég sit enn og bíð og það er að fara með mig.
ég fer í gegnum hvern dag eftir bestu getu og reyni að halda höfði og sönsum. það er ekkert annað hægt að gera í þessari stöðu.
ég vildi óska þess að ég gæti skrifað hér inn að allt ´sé yfirstaðið en það er ekki svo. en ég kem til með að skrifa það um leið og eg veit eitthvað, á hvorn veginn sem það fer.
mér þykir það leitt ef það er að fara i folk að ég sé ekki duglegri við að skrifa og ég ætla ekki að biðja neinn um að setja sig í mín spor eða að reyna að skilja af hverju ég skrifa ekki lengur. ég bara einfaldlega vona að enginn þurfi að vera í þessum sporum þó ég viti að mér verður ekki að ósk minni.
það er fylgst með skrifum mínum hérna og það gerir mér rosalega erfitt með að skrifa hérna inn.
ég gæti skrifað um daglegt líf mitt en er nokk hrædd um að þá fyrst fengi fólk leið á mér þar sem daglegt líf mitt er einstaklega leiðinlegt og ein stór rútina frá morgni til kvölds og snýst bara um að gera mitt besta sem foreldri fyrir sindra og að biða eftir einhverjum fréttum af caity.
engar fréttir
en því miður veit ég ekkert hvað er í gangi nema að það eru tvö önnur mál á undan mínu sem dómarinn þarf að taka ákvörðun um.
mér þykir leitt hvað er langt síðan ég hef skrifað.
sannleikurinn er einfaldlega sá að fyrrverandi maðurinn minn og fjölskylda hans fylgjast með blogginu mínu með einhvers konar tölvuforriti sem þyðir yfir á ensku.
og ég get ekki tjáð mig undir þeim kringumstæðum nema bara um staðreyndir. ekki tilfinningar mínar.
hann notar hvað e´g er varnalaus núna, gegn mér og því vil ég ekki gefa fleiri færi á mér en ég þarf.
ég skal vera duglegri við að skrifa um annað samt.
ég lofa.
ég fór með sindra og cody upp í sveit um helgina og það var dásamlegt. þau hlupu um allann daginn og sveitalífið átti alveg við þau.
svo fór ég í brúðkaup á laugardaginn og það var svo indælt að hitta fólkið og allt var svo glæsilegt.
ég er svo hamingjusöm fyrir þeirra hönd og að vera viðstödd og gleðjast með þeim á þessum dyrðardegi var mér svo mikils virði.
en nú þarf ég að koma sindra í rúmið. vinna á morgun.
bless og takk fyrir mig.
endalaus biđ
þessi bið er farin að taka mikinn toll og eg er orðin mjög þreytt.
ég sef lítið sem ekki neitt og hugsanirnar stanslaust að plaga mig.
jon er farin með caity til ohio og lét ekkert vita fyrr en sama dag og hann fór.
samt var hann búinn að segja við réttinn og okkur hin að hann væri ekki að fara fyrr en 21. júlí.
ég veit ekki hvað er í gangi því hann svarar mér ekki. hvorki í emailum né í síma.
ég verð bara svo fegin þegar þetta er búið og vona svo innilega að næst komi ég heim með caity með mér.
það er ekki auðvelt að vakna á morgnana og sjá autt rúmið hennar. og vita ekkert af henni. mig langar svo knúsa hana og kyssa.
ég vona að hún hafi fengið að skemmta sér í gær á þjóðhátiðardaginn hennar.
caity er svo heppin að eiga tvo þjóðhátíðaradaga. og að hún hafi haft gaman af flugeldunum. og fengið sykurflos og svona það sem fylgir þessum degi.
ég er svekkt yfir að geta ekki upplifað svona með henni. en vona að hún hafi þó haft það gott og gaman.
sindri er í mánaðaferðalagi með pabba sínum. og ég veit ekkert hvað ég á að gera þar til ég fer út.
nema vinna bara. en hann á eftir að hafa svo gaman af þessu. fær að vera í sveitinni í mánuð. það er auðvitað bara sæla fyrir orkumikinn gutta. og fær að eyða góðum tíma með pabba sínum og systkinum. og auðvitað stjúpmömmu sinni líka.
ég vona að þeim sé sama þó ég setji þetta hérna. en sindri er að fara að eignast nytt systkini. og hann er svo spenntur. það gera fjögur yngri systkini. hann er í skyjunum yfir þessu og tekur hlutverk sitt sem stóri bróðir mjög alvarlega.
ég vona bara að hann fái tækifæri til að sinna því hlutverki gagnvart caitlin líka.
ég er búin að hafa samband við öll fyrirtæki og klúbba sem ég hef fundið en ég hef enn ekki fengið nein jákvæð viðbrögð. þeir sem ég fæ svör frá eru mjög elskulegir þó þeir geti ekki hjálpað mér.
ég er eiginlega að verða ráðþrota.
þetta verður að takast. ég verð að halda áfram að reyna að finna fjármagn fyrir þessu.
nýtt reikningsnúmer
nýja reikningnúmerið er 0542-14-605040 kt 160982-4709
það hafa rosalega margir spurt út í af hverju hinn reikningurinn væri á kennitölu olgu helgadóttur.
það var einfaldlega af því að hún gat ekki stofnað reikning á minni kennitölu á sínum tíma. við erum eiginlega að verða gjaldþrota held ég . það hafa farið 4 milljónir í þessa baráttu hingað til og það er sko ekki búið ennþá.
enn vantar okkur allavega 1 og hálfa milljón í viðbót.
sem betur fer hafa margir hjálpað okkur og það hafa safnast um 600 þús hingað til sem reyndar eru farnir í málskostnað.
ég er búin að vera að reyna að fá styrki hjá hinum ýmsum fyrirtækjum en enn ekki gengið neitt.
enn hef ég engar fréttir fengið af BabyCaits. ég fæ engin svör við emailum. ég er reyndar orðin frekar pirruð á því. og að geta ekkert gert í þvi.
dagarnir hafa aldrei liðið eins hægt. þetta er eins og að vera orðin 8 ára aftur og vera að bíða eftir jólunum.
ég fór og talaði við námsráðgjafa i gær og fer í áhugasviðskönnun á morgun. ég veit bara mig langar að læra eitthvað. ég veit bara ekki hvað.
ég verð líka að koma mér á góðan stað í lífinu ef ég ætla að geta veitt börnunum mínum gott líf.
ég hef ekkert betra við tímann að gera meðan ég bíð eftir ákvörðuninni að það er allt eins og gott að undirbúa sig til að taka næsta skref.
svo er ég að vinna as usual og það er ágætt að hafa eitthvað fyrir stafni. ég er svo heppin að vinnuveitendur mínir taka fullt tillit til ástandsins hjá mér.
sindri nýtur lífsins þessa dagana. það er varla hægt að fá hann inn til að borða. veðrið er búið að vera æðislegt. verst er bara að ég fæ engan lit. það gæti svosem haft eitthvað með það að gera að ég hef enga þolinmæði til að sitja í sólbaði.
jæja þetta verður ekki lengra í bili.
enn engar fréttir
ég fæ engin svör um hvernig caity líði eða um hvar hún er niðurkomin. það er mjög erfitt að vita ekki neitt um barnið mitt. ég verð þeirri stund fegnust ef ég fæ að koma með hana heim.
sindri varð mjög vonsvikinn að fá ekki systur sína heim. og það var svo sárt þegar hann var að reyna að skilja þetta. en það gengur hálfilla. enda er hann bara sjö ára. ekkert barn ætti að þurfa að ganga í gegnum það sem hann hefur þurft að ganga í gegnum. mér finnst það hörmung að þau séu aðskilin svona. hann hefur ekki séð systir sína í heilt ár.
svo er komið að mesta kostnaðinum og mikill tími fer í að reyna að afla fjármagna.
stór hópur fólks hefur hjálpað mér ótrulega mikið hingað til og ég væri ekki komin svona langt ef ekki væri fyrir það. og þeim verð ég ævinlega þakklát.
við höfum reynt að borga alltaf jafnóðum til lögfræðingsins en það fór mikill tími í að undirbúa réttarhöldin og eins í þessa tvo daga sem þau tóku. fyrir utan það sem á eftir að gera þar til niðurstaða fæst. og ferðirnar.
manni svimar bara við tilhugsunina. en það verður bara að hafa það. og eg verð að redda þessu bara einhvern veginn. dóttir mín er þess virði. hamingja barnanna minna skipta mestu máli hér fyrir mig.
ég tek þetta bara einn dag í einu núna. biðin er alltaf erfið. að vita ekkert. vera í lausu lofti.
þetta tekur enda. ég er búin að biða í heilt ár. ég hlyt að geta lifað af nokkrar vikur í viðbót.
en það verður ekki auðvelt.
furðulegt hvað tíminn virðist standa i stað þegar nær dregur einhverju sem maður er að bíða eftir.
en þetta hlýtur að líða. og þangað til eitthvað gerist verð ég bara að halda í jákvæðni og viljann.
ég er komin svona langt.
réttarhöldin
svo það er enn ein biðin. ég öfunda ekki dómarann af þvi að þurfa taka þessa ákvörðun. hann fékk mikið af misvísandi upplýsingum. og svo er það spurningin um hvort hann geti treyst því ða ég komi til með að fara eftir úrskurði um umgengni. ég gerði mitt besta til að sannfæra hann og ég veit að ég myndi fara eftir einu og öllu en hann hefur auðvitað bara mín orð fyrir því. ég verð bara að vona að það nægi.
ég verð samt hérna í aðra viku og caity verður hjá mér á meðan.
ég get ekki farið í nein smáatriði um hvað gekk á í réttinum.
ég hef þetta stutt í bili því ég er uppgefin bæði líkamlega og andlega.
styttist í ţetta
nú eru réttarhöldin eftir 10 daga og við förum út á sunnudaginn. það er í mér smá kvíði en mest þó léttir að eftir ársbaráttu er þetta allt að smella saman.
ég get varla beðið eftir að fá caity í fangið aftur. Sindri fer til ísafjarðar meðan ég er úti og það er ákveðin huggun að hann á eftir að skemmta sér vel þó hann komist ekki með mér.
við keyptum rúm handa caity og allt það helsta sem ég þarf að hafa ef hún kemur heim.
það fyrsta sem sindri sagði þegar hann sá rúmið var að hann vildi að hún svæfi inni hjá sér og svo hljóp hann inn í herbergi og ýtti öllu út í horn svo rúmið kæmist fyrir.
ég varð þó að útskyra það fyrir honum að hún myndi sofa inni hjá mér fyrst til að byrja með og svo myndum við sjá til.
guttinn var ekki par hrifinn.
ég verð að syna dómaranum að ísland sé ekkert verri og jafnvel betri staður til að ala upp börn og að ég ætli mér ekki að ræna caity föðurfjölskyldunni. ég vona bara að pabbi hennar hafi samband áfram þó ég eigi ekki von á því.
en foreldrar hans verða þó til staðar og það er bót í máli.
það er allt að smella saman og nú er bara að vona það besta og að mér takist að sannfæra dómarann um að caity eigi heima hjá mér og sindra.
ég vil vera öryggismiðstöðin hennar. fasti punkturinn í þeirri ringulreið sem oft vill fylgja því að vera skilnaðarbarn með fjölskyldur sitthvoru megin við atlantshafið.
og ég vil að börnin mín verði sameinuð og fái að alast upp saman.
vonandi er ekki langt í að Caitlin komi heim.
vanalegt
það er frekar einföld skýring á því. það er ekkert að gerast sem einhverjum gæti þótt áhugavert eða sem ég get sett inn á opna síðu.
í augnablikinu gegnur lífið sinn vanagang. ég fer með sindra í skólann og fer svo í vinnu. að sjálfsögðu er líka undirbúningur fyrir réttarhöldin í júní en því miður get ég lítið skrifað um það hér því þessi síða er lesin af fleiri en bara fólki hér heima.
ekki má reyndar gleyma styrktartónleikunum þann 15. mai sem hún Olga mín hefur sett upp alveg ein og sér. ég stend mig oft að því að hugsa hvernig í ósköpunum hún fer að þessu. það eina sem mér dettur í hug sem svar er að hún er ofurduglegur snillingur.
ég vildi óska að ég hefði hennar styrk og kjark. og ég er svo innilega þakklát að eiga vináttu hennar sem og svo margra annarra sem hafa reynst mér ótrulega vel.
ég fór í eitt viðtal við séð og heyrt á föstudaginn og á eftir að fara í allavega tvö í viðbót. ég verð að viðurkenna að það er ekki í neinu sérstöku uppáhaldi hjá mér en ég er fegin að hafa verið það lánsöm að hafa haft samskipti við fólk á þeim vettvangi sem veit sínu viti og er með einsdæmum yndislegt við mig.
það gerir hlutina auðveldari. það er léttir að vita að það er ekki langt í að þetta endi þó svo að það fylgi því kvíði líka. það getur enginn spáð fyrir um hvernig þetta endar.
en vonandi verður lokaúrskurður í þessu máli til þessa að togstreitan minnki, barnanna minna vegna.
mig langar að koma aðeins inn á daginn í dag, já eða í gær öllu heldur.
mæðradagurinn.
eins og flestum varð mér hugsað til mömmu. sorgin er enn til staðar og ég get ekki komist hjá því að hugsa um allt sem hún mun missa af í lífi okkar. tómarúmið sem fylgir því að hún verður ekki á staðnum.
það er erfitt að hugsa til þess að sindri á afmæli bráðum og mamma verður ekki á staðnum til að taka þátt í því.
sumarið er komið. en hvernig förum við í ferðalög án hennar.
lífið verður aldrei samt aftur. hún verður með okkur í hugsunum og hjarta okkar en tómið er enn til staðar.
það er svo margt sem ég hefði viljað gera og segja. svo margar eftirsjár.
ég sakna hennar. meira en orð fá lýst og er enn að berjast við að finna fæturnar án hennar. það er oft á dag sem ég hugsa um eitthvað sem hún sagði eða gerði í daglegu lífi. og oft stutt á milli hláturs og gráturs. og ég reyni að taka það sem hún stóð fyrir og lifa eftir því.
til hamingju með daginn mamma.
við söknum þín og hugsum til þín hvern dag.
ég vona að ég geti verið sú móðir fyrir börnin mín sem þú varst fyrir mig.